249 – Durf ‘n mens hoop?

Sleepvoet kan nie eers begin om te beskryf hoe ek voel oor Maandae nie. Op ‘n Maandag sit die Sunday blues nog hopeloos te vlak in my keel om enigsins opgewonde te wil raak oor die vooruitsig van ‘n nuwe dag. Indien daardie dag boonop ‘n werkswinkel met die uwe as hoofnar insluit, dreig rou vrees om my die vlaktes in te loop jae.

Ek raak maar so voor elke vertoning, die vrees ding nou. Seker maar oor ek van nature half menssku is, maar die show moet voortgaan soos die Ingilsman sal sê. Daar was minder as ‘n halwe klas om mee te begin en die helfte van die groep het boonop op die laaste minuut kanselleer. Soveel so dat toe die uur aanbreek sit ek met net twee afgevaardigdes, beide net so vaal soos ekke, beide praat dieselfde dialek as ekke, beide wys netsoveel grys soos ekke.

Op die ingewing van die oomblik besluit ek om die formaat bietjie aan te pas. Instede van ‘n formele lesing neem ons aldrie plekke in om die tafel en begin gesels rondom die onderwerp materiaal, net drie ouens besig om ‘n gesprek te voer.

En het daardie gesprek nie net my dag verander nie, maar sommer my hele uitkyk. Ons industrie, soos baie ander, trek tans noustrop. Daar is regtig baie struikelblokke en baie om oor te kla. Ek vra oudergewoonte die vraag waarmee ek altyd open: Hoekom is jy hier? Wat wil jy wegneem uit hierdie dag? Die een man antwoord my soos volg: Hy is so drie jaar of wat ouer as ek en is ‘n salaristrekker by ‘n firma. Hy het gekom omdat hy alles wil leer wat hy moontlik kan om die diens wat hy vir sy maatskappy lewer te verbeter. Hy sien dit as sy plig om die organisasie wat kos op sy tafel sit te verteenwoordig tot die beste van sy vermoë.

Ek was stomgeslaan, en dit moes duidelik op my gesig geskryf gestaan het. Ten spyte het albei die here in ons gesprekke vir die res van die dag my oortuig van die absolute passie wat hulle het vir die industrie waarin ons werk, en die plek waar on bly.

Ek het nie geweet sulke mense bestaan nog in my beroep nie, en veral nie binne die demografie waarin ek klassifiseer word nie. Durf ‘n mens hoop dat daar nog sulkes is?

 

 

 

 

 

Laat 'n boodskap

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s